
Στη λεγόμενη ξύλινη γλώσσα εντάχθηκαν με τα χρόνια μια σειρά
από εκφράσεις που καθ’ υπερβολή χρησιμοποιούσαμε προκειμένου να δώσουμε μια
εντυπωσιακή εικόνα για το τι συμβαίνει ανά περίπτωση. Για παράδειγμα: «στο…
δρόμο κινδυνεύουν να μείνουν», «ημέρες ισχνών αγελάδων περνά…», «το ψωμί ψωμάκι
θα πουν…» κ.ο.κ.
Σήμερα που η πραγματικότητα φέρνει αυτή τη φρασεολογία στην
καθημερινότητά μας, χωρίς καμιά υπερβολή, με τις εικόνες των «αθλίων» να
βρίσκονται γύρω από εμάς ή με εμάς μέσα στο κάδρο, πιθανώς να επανεκτιμήσουμε
τις υπερβολές μας, που δημιούργησαν όλη αυτή τη στρεβλή κατάσταση και αποτέλεσαν
τη βάση του παραμορφωτικού φακού υπό το πρίσμα του οποίου μάθαμε επί δεκαετίες
να βλέπουμε τα πράγματα.















